Friday, 6 November 2020

खोट्या शांतीपासून सावध असा


*खोट्या शांतीपासून सावध असा*

*कलस्सै.३ः१३-१७*


खोट्या शांतीपासून आपण सावध असले पाहिजे. जे चुकीच्या गोष्टी करतात त्यांना त्यापासून शांती मिळत असेल, पण ती देवापासून आलेली शांती नसते. कोणीतरी असे म्हटले आहे, ‘‘हृदयामध्ये असणारी शांती ही नेहमीच देवाची शांती असते असे नाही.’’ 


शांतीचे उगमस्थान ठरवण्यासाठी घ्यावयाची महत्त्वाची चाचणी पुढीलप्रमाणे आहे : जर माझ्या अंतःकरणात एखाद्या बाबीविषयी शांती असेल, पण त्याच बाबीविषयी ख्रिस्ताच्या शरीरातील इतर सभासदांसहित माझ्या अंतःकरणात शांती असते काय? समजून उमजून प्रत्येक जणच एखाद्या विशिष्ट मुद्याबाबत सहमत होणार नाही, पण जर एखाद्या व्यक्तीला ती स्वतः योग्य आहे असे वाटते, तर तिला तिच्या निर्णयावर प्रश्‍न विचारवयास कारण असते. जर आपण देवाच्या इच्छेबाहेर असू, तर आपण खर्‍या विश्वासणार्‍यांच्या गटामध्ये फूट व विसंगती आणण्यास कारणीभूत ठरू. 


खरा विश्वासणारा कोण याचे मूल्यमापन करणे किती कठीण काम आहे, याची मला जाणीव आहे, खास करून एखाद्या गटाच्या बाबतीत. जे त्या गटाचे सभासद असतात त्यांच्यापैकी काहींचे तारण झाल्याचा पुरावा दिसत नाही. तर इतर वेळा काही जण स्पष्टपणे तारणाचा पुरावा दाखवतात, पण ख्रिस्ती जीवनाशी संबंधित असणार्‍या बाबींत परिपक्व निर्णय घेत असल्याचा पुरावा दाखवत नाहीत.


खोट्या शांतीपासून रक्षण करण्याच्या सर्वांत सुरक्षित मार्गांपैकी एक मार्ग म्हणजे तुम्ही जे सर्वकाही करता त्यात येशू ख्रिस्ताला संतोषवण्याची तुमची इच्छा असते याची खातरी करून घ्या. ‘‘सर्वांमध्ये त्याला प्राधान्य मिळावे’’ (कलस्सै.१ः१८) अशी जर तुमची तळमळ असेल, तर तुमच्या जीवनाद्वारे त्याचे गौरव होत नसल्यास त्याबाबत त्याने तुम्हांला दोषी ठरवावे व तुमच्या जीवनातील शांतीची उणीव दाखवावी म्हणून तुम्ही त्याच्यावर भरवसा ठेवू शकता. 


_तुझे नियमशास्त्र प्रिय मानणार्‍यांना फार शांती असते. त्यांना अडखळण्याचे कारण पडणार नाही (स्तोत्र.११९ः१६५)._



खाली राहिल्याने, वर पोहोचणे



        खाली राहिल्याने, वर पोहोचणे*

*याकोब.१ः१-८*


जितकी अधिक विश्वासाची परीक्षा होते तितके परीक्षेतून जाणे सोपे जाते. कारण त्या परीक्षा धीर उत्पन्न करतात. आणि परीक्षांमधून गेल्याने विश्वासणारा त्याच्या विश्वासात अधिक खंबीर बनतो. 


टिकाव धरणे म्हणजे कष्ट व ताणतणाव सहन करण्याची क्षमता. धीर म्हणजे स्वनियंत्रण असल्याचा पुरावा दाखवून विनातक्रार वेदना सहन करण्याची क्षमता. एका अर्थाने या दोन्हीही संकल्पना याकोबाच्या विधानात समाविष्ट आहेत, ‘‘विश्वासाच्या परीक्षेने धीर उत्पन्न होतो’’ (याकोब.१ः३).


ज्या मूळ ग्रीक शब्दाचे भाषांतर ‘धीर’ असे केले आहे तो दोन शब्दांचा बनला असून त्याचा शब्दशः अर्थ ‘०च्या खाली राहणे’ असा होतो. जेव्हा व्यक्ती संकटाच्या खाली राहते, तेव्हा ती त्या संकटात टिकून राहते आणि विश्वासणारा ओझ्याखाली असल्यामुळे संकट हे स्वतःच धीर उत्पन्न करते. स्वनियंत्रण, ज्याचा धीराशी घनिष्ठ संबंध असतो, ते गलती.५ः२२-२३ मध्ये उल्लेखिलेल्या पवित्र आत्म्याच्या फळाचा एक भाग आहे. जर आपण अधिक धीर व स्वनियंत्रण आत्मसात करण्याची इच्छा बाळगतो, तर याचा अर्थ असा होतो की, आपणांला अधिकाधिक संकटांत टिकून राहावे लागणार आहे. 


संकटे कितीही कठीण असली, तरी ज्या ख्रिस्ती व्यक्तीचा ख्रिस्तावर पूर्णपणे भरवसा आहे तो त्या संकटात आनंदी असू शकतो. आणि जो धीर आपण वाढीस लावतो तो प्रभूने आपणांस दिलेल्या त्याच्या अभिवचनांची पूर्तता करीपर्यत वाट पाहण्यास समर्थ करतो. इब्री.१०ः३६ हे वचन म्हणते, ‘‘तुम्ही देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागून वचनानुसार फलप्राप्ती करून घ्यावी, म्हणून तुम्हांला सहनशक्तीचे अगत्य आहे.’’ गलती.६ः९ म्हणते, ‘‘चांगले करण्याचा आपण कंटाळा करू नये; कारण आपण न खचलो तर यथाकाळी आपल्या पदरी पीक पडेल.’’ 


_आशेने हर्षित व्हा; संकटात धीर धरा; प्रार्थनेत तत्पर राहा (रोम.१२ः१२)._



Thursday, 5 November 2020

दरवळ सुगंधाचा

 *मार्क १४:३-९*


           *दरवळ सुगंधाचा*


    *कोणीएक स्त्री जटामांसीच्या फार मौल्यवान सुगंधी तेलाने भरलेली अलाबास्त्र कुपी घेऊन आली; तिने ती कुपी फोडून त्याच्या ( येशूच्या ) मस्तकावर ओतली*. *मार्क १४:३*.


   आपण जे मध्यम वर्गीय आहोत त्या आपली एक सवय असते, कोणी काही भेटवस्तू दिली तर आपण ती तशीच जपून,जपून ठेवतो,तिच्याकडे फक्त पाहूनच आपलं समाधान होत असते. म्हणजे अत्तराची बाटली असेल तर आपण ती न वापरता तशीच ठेवतो. पण त्यामुळे होत काय की त्या अत्तराचा गंध कसा आहे हे समजतच नाही. पण जेव्हा उघडतो तेव्हा कळते की कित्ती मस्तं सुगंध आहे आणि त्या सुगंधाचा दरवळ सर्वत्र पसरतो,आणि सर्वांनाच आनंद देऊन जातो. 

     ती सुगंधी कुपी काय आहे माहिती आहे का... ती कुपी म्हणजे आमचे जीवन आहे. आणि ह्या कुपीत देवाने सर्वांना आणि देवाला ही गंधाळून टाकणारे अत्तर ठेवले आहे. जसे वेगवेगळ्या गंधाच्या बाटल्या असतात तसेच आमच्यातही वेगवेगळ्या प्रकारच्या सुगंधाचे अत्तरआहे.हे सुगंधी द्रव्य म्हणजे वेगवेगळी दानं होत.

  पण ते अत्तर बाहेर येण्यासाठी त्या स्त्रीने कुपी फोडली , मगच ती ते सुगंधी द्रव्य प्रभूच्या मस्तकावर ओतू शकली. याचा अर्थ ती तुटली, पूर्णपणे प्रभू येशूला समर्पित झाली. तुम्हाला अन मलाही असंच तुटायचं आहे म्हणजे भग्न आणि अनुतप्त होतप्रभु चरणी हे जीवन समर्पित करायचे आहे, तेव्हाच पवित्र आत्मा आमच्यामध्ये असणाऱ्या सुगंधित द्रव्यरूपी दानांचा उपयोग करून घेतो.  *मग कोणामध्ये हे सुगंधी द्रव्य उत्तम संदेशाचे,सेवेचे,गीत गाण्याचे, प्रार्थनेचे, काहींना आध्यत्मिक शिक्षण देण्याचे तर कुणाला लेखनाचे असेल*.ह्या दानांचा उपयोग इतरासाठी आणि प्रभूच्या गौरवासाठी केला पाहिजे.  फक्त गरज आहे ती तुटण्याची प्रभूचरणी समर्पित होण्याची. मग पहा आमच्या ह्या दानरुपी सुगंधी द्रव्यांचा दरवळ,सुगंध हा इतरांना आणि आमच्या प्रभू येशूला आनंद देऊन जातो.पवित्र आत्म्याने दिलेली ही दानं आमच्या जीवनरुपी कुपीत ठेवलेली आहेत. *तिने कुपी फोडली,आमच्यातील जुना मनुष्य फुटला पाहिजे, तुटला पाहिजे, मगच हा सुगंध दरवळेल* *.जर आमच्या ख्रिस्ती जीवनाचा सुगंध दरवळत नसेल तर निश्चितच आमचे जीवन त्या कुपीमध्ये आम्ही त्या भेटवस्तू प्रमाणे बंदिस्त करून ठेवले आहे.. 

    *आजच त्या प्रभू चरणी भग्न व अनुतप्त होत समर्पित होऊ*.. 

     *सर्वसमर्था ह्या जीवनरूपी कुपीचा त्यात असणाऱ्या दानांचा उपयोग तुला व इतरांना सुगंधित दरवळाचा आनंद देण्यासाठी पवित्र आत्म्याच्या सहाय्याने करून घे* *आमेन*..

     

जीवनसंगर

 


*जीवनसंगर*


_‘‘तू त्यांना जगातून काढून घ्यावे अशी मी विनंती करत नाही.’’ योहान १७:१५_


विश्वासणाऱ्यांनी ख्रिस्ताच्या मागे चालण्याचा आरंभ केल्याबरोबर लगेचच त्यांना स्वर्गात नेले तर एका अर्थी ते फारच छान होईल. तेथे ते सुरक्षित राहतील. मग त्यांना मोह परीक्षांना तोंड द्यावे लागणार नाही. शत्रूंशी संघर्ष करावा लागणार नाही, कोणते भेदभाव, अडचणी उरणार नाहीत. पण या जगात ख्रिस्ताचे कार्य कोण करणार? पापी लोकांना तारणाची शुभवार्ता कोण सांगणार, लोकांना पवित्र जीवनातून ख्रिस्ताचे सौंदर्य कोण दाखवणार? देवाची साक्ष देऊन त्याच्या लढाया लढण्यासाठी येथे कोणीच असणार नाही.

ख्रिस्ती लोकांना येथेच ठेवण्याचे आणखी एक कारण आहे. दऱ्या खोऱ्यांच्या सखलभागात वाढणारी झाडे मोठी दिमाखदार दिसतात कारण तेथे नाही वादळ नाही वारा-चहूबाजूंनी कडेकोट निवारा-मग ती जोमाने का वाढणार नाही? पण खरी डौलदार, शोभिवंत झाडे डोंगर टेकड्यांच्या माथ्यावर असतात तेथे ती कडक ऊन आणि तुफानी वारा यांना तोंड देत उभी असतात. माणसांचेही असेच आहे. उमदी, उदार माणसे ऐषआरामात, लाडाकोडात नव्हे तर अडचणी, कठिण परिस्थितीतच वाढून थोर होतात. खुद्द येशूदेखील संकटांच्या, संघर्षाच्या शाळेतच शिकून तयार झाला होता. जीवनात काहीच संघर्ष नसणे, कोठेतरी सपाट मैदानावर निवांत निवाऱ्यात, वादळ वाऱ्यापासून, अडचणीपासून दूर राहून मोठे होणे हे अगदीच सोपे आहे. कोणतीच चिंता नसणे, ओझी वाहवी न लागणे या प्रकारे वाढत गेल्याने अखेरीस त्यातून कोणत्या प्रकारचे जीवन साकार होणार? धन्यतेची उच्च शिखरे गाठावी हेच आमचे ध्येय असेल तर आपण संकटांच्या खाचखळग्यातून लढा देत संतोषाने पुढे चालले पाहिजे.

युद्धामध्ये विजय संपादन करून फौजा परत येतात तेव्हा जयजयकार करून त्यांचे स्वागत होते. पण सर्वात उच्चस्वराने जयजयकार कोणाचा होतो? ज्यांनी युद्धामध्ये अगदी कमी भाग घेतला त्यांचा? ज्यांचे ध्वज अगदी स्वच्छ, एकही सुरकुती नसलेले आहेत त्यांचा? नाही, ज्या पलटणीतील बहुतेक सैनिक युद्धात कामास आले, ज्यांचे ध्वज शत्रूच्या हल्ल्याने फाटले आहेत अशांचाच उच्चस्वराने जयजयकार होतो. उद्धार पावलेल्यांचे स्वर्गामध्ये स्वागत करते वेळेसही असेच होईल. ज्यांनी जास्तीत जास्त लढायांत भाग घेतला आहे, जे आपल्याठायी *प्रभू येशूच्या खुणा* अधिक प्रमाणात मिरवतात त्यांनाच श्रेष्ठ बहुमान मिळतील. तेव्हा ख्रिस्ती लोकांनी या जगात राहावे आणि कर्तव्यपूर्तीसाठी संघर्ष करताना बलवान व्हावे हेच इष्ट आहे.


*आम्हाला या जगात ठेवले आहे, एका विशिष्ट ठिकाणी, परिस्थितीत ठेवले आहे यामागे देवाचा काहीएक हेतू आहेच. तो लक्षात घेऊन त्याने सांगितले, आज्ञा दिली त्याप्रमाणे आम्ही आचरण करणे अगत्याचे आहे. येथील आचरणाचे प्रतिफळ खात्रीने मिळणारच आहे; याबद्दल शंका नसावी!*

देवाचे दयाळूपण



*देवाचे दयाळूपण*

*कलस्सै.३ः१२; तीत.३ः१-७*


विश्वासणार्‍याने ‘‘करुणायुक्त हृदय’’ धारण करावे (कलस्सै.३ः१२). ह्याचा संदर्भ सौम्य व कृपाळू वृत्तीशी आहे. जेव्हा ह्या गुणाचा मी विचार करतो, तेव्हा एका देवभीरू पुढार्‍याची मला आठवण होते. काही वर्षांपूर्वी त्याच भागातील एका पुढार्‍याने ह्या देवभीरू माणसाचे खूप नुकसान केले व त्याच्या नावाला काळीमा फासण्याचा प्रयत्न केला. तेव्हा मंडळीच्या सभेमध्ये ह्या पुढार्‍याच्या बाबतीत दुसर्‍या व्यक्तीच्या ज्या कारवाया चालू आहेत त्यासंबंधी आमच्यापैकी काही जणांनी चिंता व्यक्त केली. तेव्हा ह्या देवभीरू पुढार्‍याने जे विधान केले ते मी कधीच विसरू शकणार नाही. ते म्हणाले, ‘‘माझ्या अंतःकरणात मी एक दृढ निश्चय केला आहे की कसेही करून मी त्या ख्रिस्ती पुढार्‍याला प्रेम व दया दाखवणारच.’’ त्यांनी तसे करून दाखवलेे. यालाच दयाळूपणा म्हणतात.


दयाळूपणा दाखवण्याच्या बाबतीत पवित्र शास्त्रातून आपल्याला दाविदाच्या जीवनातील उदाहरण पाहायला मिळते. पूर्वीचा राजा शौल दाविदाचा तिरस्कार करत असे व त्याने अनेक वेळा दाविदाला जिवे मारण्यास पाहिले. परंतु दाविदाने कधीच शौलाचा गैरफायदा घेतला नाही; तर उलट शौलाचा पुत्र योनाथान दाविदाचा जिवलग मित्र बनला. शौल व योनाथान यांचा वध झाल्यावर दाविदाने चौकशी केली, ‘‘योनाथानाप्रीत्यर्थ ज्याच्यावर आपण दया करावी असा शौलाच्या घराण्यातला अजून कोणी उरला आहे काय? अशी चौकशी दाविदाने केली’’ (२शमु.९ः१). त्या वेळी योनाथानाचा अधू मुलगा मफीबोशेय याकडे दाविदाचे लक्ष वेधण्यात आले (व.३). दाविदाने मफीबोशेथाला बोलावणे पाठवले आणि २शमु.९ चा सारांश पाहा, ‘‘मफीबोशेथ यरुशलेमेत राहिला; कारण तो राजाच्या पंक्तीस नित्य भोजन करीत असे; तो दोन्ही पायांनी लंगडा होता’’ (व.१३). ह्याशिवाय दाविदाने शौलापासून जप्त केलेली जमीन त्याला परत केली. हा खरा कृतीत आणलेला दयाळूपणा होता.


_आणि तुम्ही एकमेकांबरोबर उपकारी व कनवाळू व्हा; जशी देवाने ख्रिस्ताच्या ठायी तुम्हांला क्षमा केली आहे तशी तुम्हीही एकमेकांना क्षमा करा (इफिस.४ः३२)._


*

प्रति दिन अनन्त जीवन का अनुभव कैसे करें

 _*प्रति दिन अनन्त जीवन का अनुभव 👉कैसे करें*_


 _*यूहन्ना 17: 3 "और यह अनन्त जीवन है, कि वे तुम्हें एकमात्र सच्चे परमेश्वर, और यीशु मसीह, जिन्हें तुमने भेजा है, जान सकते हैं।"*_


_पूरी तरह से *समझने के लिए कि अनन्त जीवन क्या है, यह समझने में मददगार है कि यह क्या नहीं है।  अनन्त जीवन हमेशा के लिए जीता रहना नहीं है।  हर कोई हमेशा के लिए स्वर्ग या नरक में रहता है।  साथ ही, अनन्त जीवन स्वर्ग के आशीर्वाद में हमेशा के लिए जीवित नहीं है क्योंकि नरक में तड़पाया जा रहा है।* योहन्ना 3:36 और 5:24 दिखाते हैं कि *अनन्त जीवन विश्वासी का वर्तमान पायी स्तिथि है।*_

_*यहाँ, यीशु परमेश्वर को पिता और यीशु मसीह को जानने के रूप में अनन्त जीवन को परिभाषित करता है।*_


 _जैसा कि हमने पहले ही चर्चा की है, *शब्द "पता" केवल बौद्धिक ज्ञान के बजाय अंतरंगता की बात कर रहा है।*  इसलिए, *अनन्त जीवन परमेश्वर पिता और यीशु पुत्र के साथ एक अंतरंग, व्यक्तिगत संबंध है।*_


_यूहन्ना 3:16 के अनुसार, परमेश्वर के साथ *यह घनिष्ठता ही उद्धार है।  हमारे पापों की क्षमा उद्धार की बात नहीं है: पिता के साथ अंतरंगता है।  बेशक, यीशु हमारे पापों के लिए माफी खरीदने के लिए मर गए क्योंकि अक्षम्य पाप हमें परमेश्वर के साथ अंतरंगता से रोकते हैं।  पाप एक बाधा थी जो हमारे और परमेश्वर के बीच खड़ी थी।  इससे निपटा जाना था और यह था।  जो भी उद्धार को केवल अपने पापों की क्षमा के रूप में देखता है और वहीं रुक जाता है, वह अनन्त जीवन को समझ नहीं पाए हैं।*_


_उद्धार का उद्देश्य परमेश्वर के साथ सामंजस्य बिठाने का तरीका है।_


_इसके बजाय, यह अक्सर इस जीवन की समस्याओं और बाद में नरक के फैसले से बचने के तरीके के रूप में प्रस्तुत किया जाता है।_


_अधिकांश गैर-विश्वासियों को उनके "नर्क इस धरती" पर इतना कब्जा है कि वे वास्तव में अपने अनन्त भविष्य के बारे में सोचते या परवाह नहीं करते हैं।  वे धर्म से तंग आ चुके हैं और किसी ऐसी चीज की तलाश कर रहे हैं जो अंदर के खालीपन ओ भर दे।_


 _*हमारे पिता के साथ केवल अंतरंग संबंध (अनन्त जीवन) ही ऐसा कर सकते हैं।*_

Tuesday, 3 November 2020

प्रकाश आणि अंधार



            *✨प्रकाश आणि अंधार✨*


 *तुझ्या शरीराचा दिवा तुझा डोळा होय; तुझा डोळा निर्दोष असला तर तुझे सर्व शरीर प्रकाशमय असते; सदोष असला तर तुझे शरीरही अंधकारमय असते..✍🏼*

                   *( लूक ११:३४ )*


                           *...मनन...*


           *!!..परमेश्वराची स्तुती असो..!!* 


    या संपूर्ण परिच्छेदातून पौलाने आम्हाला आध्यात्मिक आंधळेपण आणि अंतःकरणाचे कठीणपण यांच्या संबंधात कडक इशारा दिला आहे. मनुष्याचा डोळा हे एक साधन आहे. डोळा हे शारीरिक व आध्यात्मिकदृष्ट्या प्रकाश आणि प्रतिमा आत येण्यासाठीचे शरीराचे प्रवेशद्वार आहे. डोळ्याद्वारे प्रकाश व्यक्तीच्या अंतर्मनामध्ये पोहोचतो. निरोगी किंवा निर्दोष डोळा प्रकाश आत येऊ देतो, पण अधू किंवा सदोष डोळा त्या व्यक्तीला अंधारातच ठेवतो. जर डोळा निर्दोष असेल तर मनुष्य पूर्ण प्रकाश मिळवू शकतो आणि त्याद्वारे आत येणाऱ्या प्रतिमांना ओळखू शकतो परंतु डोळे अंध असतील तर तो अंधार त्याच्यासमोर असलेल्या गोष्टी बदलतो किंवा विकृत करून टाकतो. म्हणून पौल आम्हाला इशारा देत आहे, आपण प्रकाश म्हणून स्वीकारतो तो खरोखर प्रकाशच आहे, अंधार नाही याची खात्री आम्ही करून घेणे गरजेचे आहे. पौल म्हणतो, *म्हणून तुझ्यामधील प्रकाश अंधार तर नाही ना, हे पाहा. ( वचन ३५)*


     आम्ही आमच्या डोळ्यांद्वारे काय पाहायचे आणि आमच्या जीवनात त्यातील काय घ्यायचे ह्याची काळजी घ्यायची आहे. कारण आम्ही ज्या गोष्टी पाहातो त्याच गोष्टी आमचे शारीरिक आणि आध्यात्मिक डोळे पाहात असतात. जर आम्ही पाहात असलेल्या गोष्टी किंवा प्रतिमा अधार्मिक किंवा दुष्ट असतील तर आध्यात्मिक दृष्ट्या त्या आमची मने भ्रष्ट करतील त्यामुळे देवाचे भय व त्याच्या आमच्या जीवनाबाबतीत असलेल्या योजना पूर्ण करण्यापासून आम्हाला परावृत्त करतील. याउलट आमचे आध्यात्मिक डोळे म्हणजे आमचे दृष्टीकोन, हेतू आणि इच्छा या देवाकडे आणि त्याच्या योजनांकडे लावलेले असतील तर आमच्यामध्ये आशीर्वाद, चारित्र्यगुण, आध्यात्मिक तारणाचा बाह्य पुरावा आणि देवावरील निष्ठा उत्पन्न करण्यासाठी त्याच्या वचनांचा प्रकाश आमच्या हृदयात प्रवेश करतो. वचन सांगते, *"तुझे सर्व शरीर प्रकाशमय असेल आणि त्याचा कोणताही भाग अंधकारमय नसेल, तर दिवा आपल्या उज्ज्वल ज्योतीने तुला प्रकाशमय करतो त्याप्रमाणे ते पूर्णपणे प्रकाशमय होईल." ( वचन ३६)* परंतु आमच्या इच्छा जर देवाच्या गोष्टींवर केंद्रित नसतील, तर देवाचे प्रकटीकरण व सत्य आमच्यापासून दूर राहील. आमचे जीवन अंधकारमय होईल. म्हणून आम्ही प्रकाश म्हटलेल्या ख्रिस्ताला आमच्या अंतःकरणात घेतले पाहिजे.


     प्रियांनो, आम्ही वारंवार ही खात्री करून घेतली पाहिजे की, आमचे आध्यात्मिक डोळे उघडे आहेत आणि ते पापांकडे लक्ष लावीत नाहीत तर देवाच्या पवित्र वचनांकडे लक्ष केंद्रित करीत आहेत. देवाचे वचन आमचे जीवन आतून बाहेरून शुद्ध व पवित्र करते, नवीन करते, आमचे जीवन बदलण्यास ते समर्थ आहे. आम्ही आत्मपरिक्षण करावे की, आम्ही देवाच्या वचनाला योग्य प्रतिसाद देतो का ? किंवा देवाच्या वचनातील संदेशांचा स्वीकार करूनही, आम्हाला पापाच्या दास्यात ठेवणारा आध्यात्मिक कोरडेपणा आणि मृतपणा अद्यापही आमच्या जीवनात आहे का ? असे असेल तर आम्ही आमचे अंतःकरण उघडावे. देवाच्या वचनाचा प्रकाश आणि त्याचे आमच्या जीवनात असलेले हेतू, योजना हे पूर्ण होऊ द्यावेत. आम्ही आमच्या स्वतःच्या मार्गाने न चालता प्रकाशाच्या म्हणजेच ख्रिस्ताच्या मार्गाने चालावे. आमचे आध्यात्मिक डोळे सदोदित उघडे ठेवावेत. आमची देवावर असलेली प्रीति, त्याच्या वचनाची भूक आणि त्याचे हेतू साध्य करण्याची इच्छा परावर्तित होऊ शकेल अशाप्रकारे आम्ही देवाच्या वचनाच्या शिक्षणाला प्रतिसाद दिला पाहिजे. कारण स्तोत्रकर्ता म्हणतो त्याप्रमाणे, *"तुझे वचन माझ्या पावलांसाठी दिव्यासारखे व माझ्या मार्गावर प्रकाशासारखे आहे." ( स्तोत्र ११९:१०५)*


         *!!..प्रभू येशू ख्रिस्ताची स्तुती असो..!!*